Aby ocalić od zapomnienia historię życia codziennego mieszkańców okolic Zakrzewa, powstało przy Publicznym Gimnazjum w Zakrzewie Szkolne Muzeum Regionalne. ( W 2002 r. zostało ono wciągnięte w rejestr Muzeów Mazowsza ). Większość eksponatów przynieśli gimnazjaliści zachęcani przez wychowawców, szperając po strychach swoich najbliższych. Były to rzeczy codziennego użytku, pamiętające czasy ich pradziadków. Niekiedy stanowiły one cenne pamiątki rodzinne. Po pracach renowacyjnych przystąpiono do urządzania dwóch pomieszczeń w piwnicy. W jednej z nich znajduje się drewniane łóżko nakryte ludową kapą, stary kufer, kołyska dla niemowlaka oraz mały ołtarzyk. Na ścianach wiszą obrazy z wizerunkami świętych. W części kuchennej obok pieca z lampką można zobaczyć maselnicę, garnki i żeliwne sagany. Na podłodze stoi kilka niecek, w których urabiano ciasto a zdarzało się, że w większych kąpano dzieci. Tuż obok obejrzeć możemy łopaty do chleba, beczkę do kiszenia kapusty oraz kosz wiklinowy. Niektórzy ze zwiedzających skłonni są przypuszczać, że siedzące w nim dwie kury są autentycznymi nioskami. Naprzeciw kuchni umieszczono wystawę, imitującą dawne obejście gospodarskie. Można tam zobaczyć dwa, ponad stuletnie, kosze na zboże, wykonane ze słomy i rzemienia. Obok nich stoi ul oraz narzędzia używane w gospodarstwie. Np.: świder, uprząż końska, przedwojenne przyrządy szewskie. Wszystko to znajduje się obok plecionego płotu, który pozwala wyobrazić nam sobie zwyczajne wiejskie podwórze. W drugiej z sal zgromadzono inne cenne przedmioty z tamtego okresu: kołowrotki, kijanki, żelazka. Niewątpliwą ciekawostką jest stary odbiornik radiowy, w którym częstotliwość wybiera się przez ustawienie wskaźnika na odpowiednie miasto, np.: Szczecin, Londyn, Moskwa. Szkolne Muzeum Regionalne w Zakrzewie odwiedzają uczniowie radomskich szkół, członkowie rodzin />zakrzewian, goście odwiedzający urząd gminy. Muzeum jest wspaniałym miejscem na przeprowadzenie niezapomnianej lekcji języka polskiego czy historii. Dla zwiedzających uczniów najważniejsze jest jednak to, że eksponaty można nie tylko obejrzeć, ale również dotknąć. Te przedmioty opowiadają historię, one do nas mówią. Mają wiec duszę tchniętą w nie przez ludzi posługujących się nimi na co dzień.

.............................................................................................

Historia powstania Muzeum Regionalnego

   Dziedzictwo kulturowe tego regionu i pamięć przodków "przechowywane" są w Szkolnym Muzeum Regionalnym. Powstało ono, aby ocalić od zapomnienia historię życia codziennego w okolicach Zakrzewa. Muzeum przekazuje klimat dawnych lat, pozwala mieszkańcom identyfikować się z ich małą ojczyzną. Nawet więcej: zabierając ich w sentymentalną podróż w czasie, umacnia emocjonalną więź z tą ziemią. Przygoda z odkrywaniem korzeni tego regionu rozpoczęła się w 1997 roku. Nauczycielka języka polskiego, pani Krystyna Smolińska, prowadziła lekcje z cyklu: Edukacja regionalna - dziedzictwo kulturowe w regionie. Aby lekcje uczynić ciekawszymi, uczniowie przynosili do szkoły przedmioty znajdowane na strychach, w piwnicach, komórkach, szufladach. Były to rzeczy codziennego niegdyś uży- tku, pamiętające czasy pradziadków. Były zni- szczone, brudne i wydawało się, że do niczego więcej już się nie przydadzą. Jednak po kilku lekcjach kolekcja urosła do sporych rozmiarów. Mieliśmy już kilkanaście starych żelazek, kilka maglownic, kijanki, ławy oraz przyrządy do obróbki lnu - rośliny, z uprawy której słynął kiedyś Zakrzew. Szkoda nam było nie wykorzystać w jakiś ciekawy sposób tych wszystkich przedmiotów. Z drugiej strony nie chcieliśmy zawieść uczniów, coraz bardziej identyfikujących się ze swą małą ojczyzną. Pierwszym pomysłem była idea stworzenia specjalnej sali historycznej. Przystępując do jego realizacji, rozpoczęliśmy, nauczyciele i uczniowie, renowację eksponatów. Była to praca trudna, wymagająca spokoju, a środki, którymi zabezpieczaliśmy wyczyszczone przedmioty, często przekraczały nasze możliwości finansowe. Jednocześnie apelowaliśmy do mieszkańców gminy Zakrzew, aby przywozili do szkoły cenne dla nas pamiątki rodzinne, przyrzekając, że będziemy darzyć je należytym szacunkiem. Z pomocą przyszły nam lokalne media. Zaczęto nas reklamować. W ciągu następnego roku przybyło nam wiele cennych przedmiotów. Otrzymaliśmy radio "Pionier", obrus tkany ręcznie przez matkę, szkatułkę i fotografie. Eksponatów stale przyby- wało i nasz pierwszy pomysł stał się nieaktualny. Postanowiono wtedy stworzyć muzeum. Oprócz trwającej renowacji eksponatów, rozpoczęto prace w dwóch wielkich pomieszczeniach w podpiwniczeniu szkoły, przeznaczonych na muzeum. Dla większego autentyzmu zrobiliśmy glinianą podłogę, taką, jakie robiono kiedyś w wiejskich chatach. Miejscowy zdun, pan Marian Mortka, dziadek jednego z uczniów, wybudował nam kuchnię z piecem kaflowym i lepką. Kafle, często pojedyncze, przynosili uczniowie. W centralnym miejscu kuchni umieszczono te, które mają ponad sto lat! Na miesiąc przed otwarciem muzeum darczyńców przybywało. Rodzice, dziadkowie i sąsiedzi uczniów też chcieli mieć swój udział w naszym dziele. Otrzymaliśmy rzeczy, o których nawet nie marzyliśmy: kufry, narzędzia szewskie, lampy, kosy, drewniane chodaki, kilimy, portrety, obrazy świętych. Przy ustawianiu i opisywaniu eksponatów skorzystano z fachowej pomocy pani Małgorzaty Jureckiej, dyrektora Muzeum Wsi Radomskiej. Radą służyli niejednokrotnie starsi mieszkańcy gminy, przynoszący kolejne przedmioty wyszperane na strychach. Odnowiono, opisano i posegregowano kilkaset eksponatów.

.............................................................................................

Eksponaty naszego muzeum

............................................................................................

Lekcja muzealna